தைத்தியனின் தேவதை

அத்தியாயம் 1

“அம்மா அம்மா வலிக்குது என்னால் முடியலை” என்று அவந்திகா பிரசவவலியில் துடித்து கொண்டிருந்தாள் அவளின் தாய் ஒன்றும் புரியாமல் மகளை உடனே அக்கம்பக்கத்தினர் உதவியுடன் மருத்துவமனைக்கு கொண்டு சேர்த்தார் அவரும் அவர் கணவரும் பதட்டத்துடன் நின்றிருக்க பெண் மருத்துவர் அங்கே சிகிச்சைக்காக ஓடி‌ வர “டாக்டர் என் பொண்ணை எப்படியாவது காப்பாத்தி கொடுங்க” என்று கெஞ்சினார் கல்யாணி மருத்துவர் அவருக்கு பதில் கூறாமல் அந்த பிரசவ அறையை நோக்கி ஓடினார்.

அங்கே அவந்திகா “அம்மா ஆஆ வலிக்குதே” என்று கத்தி கதறி அழுது கொண்டே இருந்தாள் “மேடம் அந்த பொண்ணுக்கு குழந்தை உண்டாகி ஆறே மாசம் தான் ஆகுது ஆனா..ஆனா..அவள் வயிறு ஏதோ பத்து மாசத்தை போல இருக்கு அது மட்டும் இல்லை அவளுக்கு பிரசவ வலி வந்துருச்சு” என்றார் பயத்துடனே அந்த செவிலியர்.

“நகருங்க நான் பார்க்குறேன்” என்று மருத்துவர் அவளை தொட்டு பார்க்க ஆம் அது பிரசவ வலி தான் பெண்ணவள் வியர்த்து முகம் சிவக்க வலி தாங்க முடியாமல் கதறி கொண்டு இருக்க அவளுக்கு பிரசவம் பார்க்க ஆரம்பித்தனர் முதலில் ஒரு குழந்தை பிறந்தது அது ஆண் குழந்தை அடுத்தபடியாக ஒரு குழந்தை பிறந்தது அது பெண் குழந்தை குழந்தைகள் வீல்லென்று என்று அழும் சத்தம் அந்த அறையெங்கும் ஒலிக்க அந்த அழுகுரலில் அறையின் உள்ளே இருந்த மின்சார விளக்குகள் விட்டு விட்டு எரிந்தன் வெளியே பலத்த காற்று வீசியது வழக்கத்தை விட அதிகப்படியான சூறாவளி காற்று வீசியது ஏதோ பூமிக்கே கெடுதல் வந்ததை போல அந்த காலநிலை இருந்தது அங்கே இருந்த மருத்துவர்கள் கூட பயந்துவிட்டனர்.

அடுத்த சில நொடிகளில் இவை அனைத்தும் நின்று போனது அவந்திகா இன்னும் மயக்கத்தில் தான் இருந்தாள்‌ செவிலியர் குழந்தையை சுத்தம் செய்து முடித்தார் அந்த குழந்தைகள் ஏதோ ஒன்பது மாதத்தில் பிறந்த குழந்தைகளை போல மிகவும் ஆரோக்கியமாக இருந்தது சரியான எடை வளர்ச்சி என்று அனைத்தும் இருந்தது அந்த குழந்தைகளுக்கு அவருக்கே ஆச்சரியமாக தான் இருந்தது.

அந்த செவிலியர் குழந்தைகளை வெளியே தூக்கி வந்து அவந்திகா பெற்றோரிடம் காட்ட அவர்களும் பிள்ளைகளை கையில் வாங்கி கொண்டனர் இன்னொரு செவிலியர் வந்து குழந்தையோட அப்பா அம்மா பெயர் சொல்லுங்க என்று கேட்க “அம்மா பெயர் அவந்திகா அப்பா பெயர் எங்களுக்கு தெரியாது” என்று கூற அவர்களை ஏற இறங்க பார்த்தவர் “நீங்க அந்த பொண்ணோட அப்பா அம்மா தான” என்று அவர் கேட்க “ஆமாம் மேடம் ஆனா அந்த குழந்தையோட அப்பா யாருன்னு எங்களுக்கு தெரியாது பாவி மகள் எவன் கிட்டையோ பிள்ளையை வாங்கிட்டு வந்துட்டா” என்று கூற அவருக்கு அவர்களை பார்க்க பாவமாக இருந்தது.

இன்றிலிருந்து சரியாக ஏழு மாதங்களுக்கு முன்பு…

பல நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, இந்தப் பூவுலகில் மனித இனத்தை விட வலிமை மிக்க ராட்சசர்கள், அரக்கர்கள் மற்றும் பல்வேறு இனங்கள் வாழ்ந்ததாக புராணங்களும் பழமையான குறிப்புகளும் கூறுகின்றன காலம் மாறியது போர்களும், இயற்கைச் சீற்றங்களும், அழிவுகளும் தொடர்ந்தன அதன் விளைவாக ஒவ்வொரு இனமும் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக அழிந்து போனதாக நம்பப்படுகிறது.

இறுதியில்…இந்த பூமியில் எஞ்சியது மனித இனம் மட்டுமே உண்மையிலேயே அந்த இனங்கள் வாழ்ந்தனவா அல்லது அவை அனைத்தும் மனிதர்களின் கற்பனையில் உருவான கட்டுக்கதைகளா அதை உறுதியாக நிரூபிக்கவும், முழுமையாக மறுக்கவும் இன்று வரை எந்தச் சாட்சியும் கிடைக்கவில்லை.

ஆனால்…

மனித சக்தியை மீறிய ஏதோ ஒரு சக்தி இந்த உலகில் இருக்கிறது என்று இன்னும் பலர் நம்புகிறார்கள் அது தெய்வ சக்தியாக இருக்கலாம்…அல்லது இருளில் மறைந்திருக்கும் ஒரு பயங்கர அசுர சக்தியாகவும் இருக்கலாம் ஆனால் மனிதர்கள் அறியாத இன்னொரு உண்மை இருந்தது அவர்கள் கட்டுக்கதை என்று நினைத்த ராட்சச இனத்தின் கடைசி அத்தியாயம்… இன்னும் முடிவடையவில்லை அந்த இனத்தின் கடைசி வாரிசு இந்த பூலோகத்தில் 21 ஆம் நூற்றாண்டில் இன்னும் வாழ்ந்து கொண்டு தான் இருந்தான்.

நகரின் எல்லையில் அமைந்துள்ள வனப்பகுதி அதில் மனிதக் கண்களுக்குப் புலப்படாத கண்ணாடி மாளிகை பிரம்மாண்டமாக இருந்து அதன் உள்ளே சென்று அங்கிருந்த அத்தனை பொருட்களும் ஒவ்வொரு கதை சொல்லியது அவை அனைத்தும் மிகவும் பழமையானவை தங்க வைரங்களால் ஆன பொக்கிஷங்கள் அங்கே இருந்த அறையின் உள்ளே இருந்த மூதாட்டி ஒருவர் கைத்தடியை வைத்து கொண்டு வேக வேகமாக நடந்து வந்தார்.

தன் பேரன்‌ அறையின் உள்ளே வந்தவர் “அகோரா” என்று அழைக்க கோர்ட் சூட்டுடன் திரும்பி நின்றான் ராட்சச இனத்தின் கடைசி வாரிசான அகோரன் அவன் பார்க்க இருபத்தைந்து முதல் முப்பது வயதுடைய இளைஞனைப் போல தான் தெரிவான் உண்மையில் அவனுக்கு வயது மிகவும் அதிகம் பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பே ராட்சச இனத்தின் கடைசி பெண்ணும் உயிரிழந்துவிட்டாள் அதன் பிறகு அந்த இனத்தில் ஆண் வாரிசுகள் மட்டுமே எஞ்சினர் இனம் முற்றிலும் அழியாமல் இருக்க ஒரே வழி, ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை நிகழும் அந்த அரிய யோகம் மட்டுமே “சொல்லூங்க பாட்டி” என்றான்‌.

 “ஒரு நல்ல செய்தி” என்று முகம் மலர கூறியவர் “”உனக்கானவளை கண்டுபிடித்துவிட்டேன் ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை மட்டுமே உதிக்கும் ‘ரத்த சந்திரன்’ வரும் இரவில், ‘அனுராதா’ நட்சத்திரத்தில் பிறந்த கன்னிப்பெண்ணின் உயிர்சக்திதான் அரக்க இனத்தின் கடைசி வாரிசுக்கு வாரிசை உருவாக்கும் சக்தியைக் கொடுக்கும் அந்த யோகம் ஒரு திங்கள் மட்டுமே நீடிக்கும் அந்த இரவுகளை கடந்துவிட்டால், அடுத்த ஆயிரம் ஆண்டுகள் அந்த வாய்ப்பு மீண்டும் வராது” என்று‌ அவர் கூற “இன்னும் எத்தனை வருசம் காத்து இருக்கனும்” என்று அவன் கோபத்துடனே கேட்க.

“நீ காத்திருக்க வேண்டாம் அவள் ஏற்கனவே பிறந்து வளர்ந்துட்டாள் கட்டழகு கன்னிப்பெண்ணாக வாழ்ந்து கொண்டு இருக்கிறாள்” என்றவர் தன் கைத்தடியை சுவரில் காட்ட ஒரு ஒலி வந்தது அதன் வழியே அவன் பார்க்க பெண்ணவள் அவள் வீட்டின் படுக்கையறையில் உறங்கி கொண்டிருந்தது தெள்ள தெளிவாக தெரிந்தது நாளை இரவில் தான் அதற்க்கான நேரம் தொடங்குகிறது” என்று அந்த சூனியக்கார பாட்டி கூற அவன் முகம் இறுகியது “சரி” என்றான் முகத்தை உர்ரென்று வைத்து கொண்டே.

அதேநேரம் அவந்திகாவின் இல்லம் அவந்திகா அவள் அறையில் நன்றாக படுத்து உறங்கி கொண்டிருந்தாள் அவளின் தாய் அவளை திட்டிக்கொண்டே சமையலறையில் சமைத்து கொண்டிருந்தார் “இன்னும் எவ்வளவு நேரம் தூங்குவ அவந்திகா” என்று கத்தி கொண்டே இருக்க “அக்கா எழுத்துரு எனக்கு ஸ்கூலுக்கு டைம் ஆச்சு” என்று அவள் தங்கை ஆர்த்தி எழுப்பி கொண்டு இருந்தாதாள் காரணம் இருவரும் ஒன்றாக தான் பள்ளி கல்லூரிக்கு செல்வார்கள் இருவரையும் அவர்கள் தந்தை ரங்கநாதன் தான் காரில் அழைத்து செல்வார்‌

ரங்கநாதன் ஒரு தனியார் வங்கி மேலாளர் நல்ல வசதியான குடும்பம் தான் அவர் மனைவி ஜானகிதேவி கல்லூரி பேராசிரியர் இரண்டு மகள்கள் மூத்தவள் அவந்திகா மூன்றாம் வருடம் பொறியியல் கல்லூரி மாணவி ஆர்த்தி பத்தாம் வகுப்பு படிக்கிறாள்.

இது தினமும் அவர்கள் வீட்டில் நடப்பது தான் ஒரு கட்டத்தில் கோபத்துடனே தோசை கரண்டியை எடுத்து கொண்டு அங்கே வந்த ஜானகி பெரிய மகளின் முதுகில் ஒரு அடி போட அலறி அடித்து கொண்டு எழுந்தாள் “என்ன மா” என்று தூக்க கலக்கத்தில் கண்ணை திறக்காமலேயே பேச அவள் முதுகில் இன்னொரு அடி வைக்க எழுந்து ஓடியேவிட்டாள் ஒரு வழியாக இருவரும் கிளம்பி வர அவர்களின் தந்தை தயாராக காத்திருந்தார்.

இருவரும் காரில் ஏறி அமர்ந்து கொண்டனர் ஆர்த்தி புத்தகத்தை திறந்து படித்து கொண்டு இருந்தாள் அவளின் பக்கத்தில் இருந்த அவந்திகா அவள் காதில் தந்தைக்கு கேட்க்கா வண்ணம் “ஏய் ஆர்த்தி எனக்கு இன்னைக்கு ஒரு‌ கனவு வந்துச்சு டி” என்று கூற உடனே ஆர்த்தி புத்தகத்தை மூடி வைத்துவிட்டு உடனே கதை கேட்க ஆரம்பித்தாள்.

“ஒரு ராட்சஷன் வந்து என்னை தூக்கிட்டு போறான்” என்று அவள் கூற “எங்க தூக்கிட்டு போறான்” என்று‌ அவள் கேட்க “தெரியலை அதுக்குள்ள தான் நீ என்னை எழுப்பி விட்டுடியே” என்று அவள் கூற “சீ பே இதெல்லங ஒரு கனவா” என்று கேட்க அங்கேயே இருவருக்குள்ளும் சண்டை முட்டிக் கொள்ள இருவரையும் கண்ணாடி வழியாக பார்த்து கொண்டே வந்த அவள் தந்தை நமக்கு எதற்க்கு வம்பு என்று அமைதியாகி விட இருவரும் கல்லூரி வரும் வரை சண்டையிட்டு கொண்டு வந்தனர்.

ஒரு வழியாக கல்லூரி வந்து சேர அவந்திகா இறங்கி கொண்டாள் ஆர்த்தியும் அவளை பார்த்து முறைத்து கொண்டே அங்கிருந்து சென்றாள்.

அவந்திகா ஒரு வழியாக தன் வகுப்புக்கு வந்து சேர்ந்தாள் அன்றைய பாடங்கள் முடிய அனைவரும் அந்த சுற்றுலா செல்வதற்க்காக பிளான் போட்டு கொண்டு இருந்தனர் ஆம் அந்த வருடம் அவர்கள் அனைவரையும் மூனார் அழைத்து செல்வதாக கல்லூரி நிர்வாகம் சொல்லியிருக்க அதை பற்றி தான் பேச்சு நடந்து கொண்டிருந்தது ஐந்து நாட்கள் மூனார் கேரளா செல்வதாக பேசி முடிக்க அவந்திகா எப்படியோ பெற்றோரிடம் அனுமதி வாங்கி கொண்டாள்.

சரியாக இரண்டு நாள் கழித்து சுற்றுலா செல்லும் நாளும் வந்தது இரவு அவளின் தந்தை கல்லூரி பேருந்தில் ஏறிக் கொண்டாள் அவள் பேருந்தில் அமர்ந்தவுடன் ஆடல் பாடல் என்று மகிழ்ச்சியாக இருக்க தன்னை யாரோ பார்த்து கொண்டே கவனித்து கொண்டே இருப்பதை போல பெண்ணவளுக்கு தோன்றியது சுற்றி முற்றி அவள் பார்க்க அங்கே அனைவரும் ஆடிக் கொண்டு இருந்தனர் ஒரு சிலர் உறங்கி கொண்டிருந்தனர் குறிப்பாக அது பெண்கள் மட்டும் இருந்த பேருந்து இங்கே எப்படி என்று யோசித்து கொண்டே அமர்ந்திருந்தாள்.

ஜன்னல் வழியாக காற்று பலமாக வீசிக் கொண்டிருக்க பெண்ணவள் குளிர் தாங்க முடியாமல் கதவை மூடிவிட்டு உறங்க ஆரம்பித்தாள் நல்ல உறக்கத்தில் இருக்கும் போது அவளை யாரோ தூக்கி செல்வதை போல ஒரு உணர்வு வந்தது.

அத்தியாயம் 2

 

அவந்திகாவுக்கு வானில் பறப்பதை போன்ற உணர்வும் வந்தது பெண்ணவள் நன்றாக உறங்கி கொண்டிருக்க ஏதோ கனவில் நடப்பதை போன்று நினைத்தாள் அகோரன் தான் அவளை தன் கண்ணாடி மாளிகை நோக்கி தூக்கி வந்திருந்தது அன்று நிறைந்த நிறைந்த பெளர்ணமி சரியான நேரத்தில் இருவரும் இணை சேர வேண்டும் என்பதால் அவளை தூக்கி வந்திருந்தான்.

 

கண்ணாடி மாளிகையின் உள்ளே அவளை தூக்கி வந்தவன் தன் அறையின் உள்ளே படுக்க வைத்தான் பெண்ணவள் ஏதோ ஒரு வித்தியாசமான வாசனையை உணர்ந்தவள் மெல்ல கண்ணை திறந்தாள் முழுக்க முழுக்க கண்ணாடியால் ஆன அந்த மாளிகையை சுற்றி பார்த்தவள் தான் எங்கு இருக்கிறோம் என்று தெரியாமல் தவித்தாள்.

 

தன் எதிரே நின்றிருந்த அகோரனை பார்த்தவள் “நீ…நீ…யாரு‌…எ…என்னை எதுக்காக இங்க கூட்டிட்டு வந்து” என்று அவள் கேட்டு கொண்டே இருக்க அவனோ அதை எதையும் கண்டுகொள்ளாமல் அவளை மையலுடனே பார்த்தான் அவளின் துப்பட்டா வரும் வழியிலேயே விழுந்து இருக்க அவளின் சுடிதார் டாப்பில் திமிரி தெரிந்த அவளின் முன்னெழில்களுக்கு அவன் கண்கள் சென்றது அவளை பார்த்து கொண்டே இருந்தவன் திரும்பி நின்று தன் சட்டையை கழட்டி தூக்கி எறிந்தான் அவன் முதுகிலா ஏதோ மிருகத்தின் உருவம் பதிக்கப்பட்டு இருந்தது அதன் கண்கள் மட்டும் தங்க நிறத்தில் எரிந்து கொண்டிருந்தது பெண்ணவள் அதை பார்த்து பதட்டமடைய 

அவளுக்கு மேல் கீழ் மூச்சு வாங்கியது அதில் அவளின் கொங்கைகள் ஏறி இறங்க.

 

அகோரனின் பார்வை அழுத்தமாக அவளின் மேனியில் பதிய அடுத்த கணம் அனைத்தும் ஒன்று விடாமல் காணாமல் போனது அவன் கடைக்கண் பார்வைக்கே பெண்ணவள் மேனியில் இருந்த ஆடைகள் ஒன்று விடாமல் அவளை விட்டு பறந்து சென்றன.

 

நிழல் கூட படாது பொத்தி பொத்தி தான் பாதுகாத்து வந்த இளமை எழில்களை அவன் கண்கள் பார்க்க அவன் கண்களில் தாபத்தீ கொழுந்துவிட்டு எரிந்தது அவன் இரு கண்களிலும் தீயாக எரிந்தது அதை அவளால் பார்க்க முடிந்தது அவன் பார்வை சென்ற இடத்தை கவனித்த பெண்ணவள் தன் மேனியில் இரு கைக்கொண்டு மறைக்க முயன்று தோற்று போனாள் “நீ…பே…பேய் தான” என்று அவள் கண்ணீர் மல்க கூற அதற்க்கும் அவனிடம் இருந்து எந்த வித பதிலும் இல்லை.

 

இத்தனை வருடமாக பெண் வாடையே இன்றி இருந்த அந்த ராட்சசனுக்கு பசியில் இருந்தவனுக்கு விருந்தே கிடைத்ததை போல ஆனது அவர்கள் இனத்தை பொறுத்தவரை ஒருவனுக்கு ஒருத்தி என்று வாழ்வார்கள் அதற்க்காக தான் இத்தனை வருடமாக அவனும் காத்திருந்தான்.

 

அவள் பார்த்து கொண்டே இருக்கும் போதே அங்கே தூரத்தில் நின்றிருந்தான் சொடக்கு போடும் நேரத்தில் அவள் அருகில் வந்து நின்றான் மின்னலை போல அதுவே அவளுக்கு பயத்தை “அம்மா பேய்” என்று அழுக ஆரம்பித்தாள் அவனோ பார்க்க மாமிச மலையை போல வேறு இருக்க கண்களில் தீ கொழுந்துவிட்டு எரிய உண்மையான பேயிடம் தான் சிக்கிக் கொண்டோம் என்று அழுகவே ஆரம்பித்துவிட்டாள்.

 

அகோரன் அடுத்த கணம் யோசியாமல் அவளை படுக்கையில் தள்ளி அவள் மீது படர்ந்தான் “ஏய் நீ…நீ…என்ன…பண்ணுற டா” என்று அவள் தேம்பி அழுக அவள் இதழ்கள் தந்தியடிக்க ஆரம்பித்தது அவளின் பருத்த கீழுதட்டை பார்த்த அகோரனின் தாபம் தலைக்கு ஏற அவளின் கீழ் உதட்டை தன் இதழால் கவ்வி கொண்டான் அவளின் கீழ் உதட்டை பற்களால் கவ்வி இழுக்க அந்த ராட்சசனின் கூர்மையான பற்கள் பட்டு அவளின் உதட்டில் ரத்த்ம கசிய “ம்ம்ம்” என்று அவள் திணறினாள் அவள் கையால் அவனை அடிக்க முயல அவளின் இரு கைகளையும் உயர்த்தி பிடித்து கொண்டு முத்தமிட ஆரம்பித்தான் அந்த ராட்சஷன்.

 

அவன் முதல் முத்தமே படு முரடாக தான் இருந்தது அவள் மூச்சு சிரமப்படும் அவளை 

விட்டு லேசாக விலக மூச்சு வாங்க படுத்திருந்தாள் அவனை முறைத்து பார்க்க அந்த பார்வை கூட அவனை கட்டி இழுக்க மீண்டும் அவள் கழுத்து வளைவில் முகம் புதைத்தான் அவள் கைகள் இரண்டும் ஏதோ ஒரு மாயாஜால கயிற்றால் கட்டப்பட்டது.

 

“என்னை விடு டா” என்று பெண்ணவள் கத்தி கொண்டே இருக்கும் போதே அகோரனின் கைகள் கீழே அவளின் இரட்டை செங்காயில் ஒன்றை அழுத்தி பிடித்தது “ஏய்ய்ய்” என்று அவள் கத்த ஏதோ கையில் கிடைத்த பந்தை போல அவன் அழுத்தி பார்க்க அவன் இதழ்கள் கீழே வந்து அவளின் வலது பக்க கனியை கவ்வி கொண்டது நுனி மொட்டை அவன் வாயில் வைத்து நாவால் வட்டமடித்து உறிஞ்சி இழுக்க பெண்ணவளின் கதறல் சற்றே அடங்க ஆரம்பித்து அவள் உடல் அதை ஏற்றுக் கொண்டது என்பதை உணர்ந்த அகோரன் இன்னும் வேகமாக கவ்வி உறிஞ்சி இழுக்க ஆரம்பித்தான்.

 

இன்னொரு கையால் மற்றொரு கனியை கசக்கி பிழிய ஆரம்பித்தான் “ம்ம்ம்ஹக்” என்று அவள் கதறி துடி துடிக்க “ஆஆஆ ம்மாஆஆஆஆ” என்று அவள் துடிக்க ஆரம்பித்தாள் ஒன்றை கனியை கடித்தது போதும் என்று நினைத்தவன் மற்றொரு கனியை கடித்து உறிஞ்சி இழுக்க பெண்ணவளின் கால்கள் பின்னிக் கொண்டது அவளின் பெண்மையில் புழு ஒன்று ஊற ஆரம்பித்தது.

 

அவளின் இரு பக்க கனியில் ஒன்றை எடுத்து முழுதாக விழுங்கவே பார்த்தான் ஆனால் எவ்வளவு முயற்சித்து அது முடியாமல் போக இதழாலும் மீசை முடியாலும் மத்திய பிரதேசத்தில் கொடிழுத்தவன் இன்னும் கீழே இதழை எடுத்து சென்று அவள் வயிற்றில் முத்தமிட்டு கொண்டே இருக்க “ஏய் ஏய் வேணாம்” என்று அவள் திணறி துடிக்க ஆரம்பித்தாள் அவன் இதழ்கள் இன்னும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக கீழே இறங்கி பாதாள சுரங்கத்தை வந்தடைந்தது‌

 

அவளோ அவனுக்கு ஒத்துழைக்காமல் திரும்ப முயல அவளை புரட்டி தள்ளிய தலைவன் 

தன் இதழை அவளின் பெண்மையில் வைத்து அழுத்தி முத்தமிட்டான் அவளோ “ஆஆஆம்மாமா” என்று திணறி தவிக்க அவளின் பெண்மை தூவரத்தில் அவன் நாவை நுழைத்து வெள்ளையடிக்க ஆரம்பித்தான் அவந்திகா தன் தொடையை சேர்த்து வைத்து அவன் தலையை அங்கேயே இறுக்கி கொள்ள முற்றிலும் பொறுமையிழந்த அசுரன் தன் ஆடையை பார்க்க அது பறந்து சென்று விழுந்தது அவளின் இரு கால்களையும் விரித்து பார்த்தவன் அவளின் பெண்மையில் தன் நீண்ட செங்கோலை சிறிய தூவரத்தில் நுழைக்க முயல அவனுக்கு தோல்வி தான் கிட்டியது.

 

மீண்டும் தன்‌ தலையை குனிந்தவன் இந்த முறை தன் எச்சிலால் அவளின் பெண்மையை ஈரம் செய்து நாவை உள்ளே நுழைத்து மீண்டும் தூர்வார “ம்ம்ம்” என்று பெண்ணவள் சுக ராகம் போட ஆரம்பித்தாள் அவன் நாவின் வித்தையில் அவள் பெண்மை பொங்கி வழிய இது தான் சமயம் என்று பெரிய மண்புழுவை தூவரத்தில் இடித்து நுழைக்க பெண்ணவளுக்கு வலி உயிர் போனது அவள் முகத்தை சுளிக்க மீண்டும் அவள் மீது படர்ந்து அவளின் இதழில் முத்தமிட்டு கொண்டே அகோரன் மேலும் கீழும் இயங்க ஆரம்பித்தான் அவன் எடுத்த எடுப்பிலேயே வேகத்தை கூட்ட “பொறுமையா பண்ணு டா” என்று அவள் திணற அவள் பேச்சு அவனுக்கும் இன்னும் போதையெற்ற அவளின் ஒற்றை பக்க கொங்கையை கசக்கி கொண்டே அவளின் இதழை முத்தமிட்டு கொண்டே அசுர வேகத்தில் இயங்கினான் “எனக்கு பொறுமையெல்லாம் கிடையாது” என்றான்.

 

அவன் வேகத்தில் அறையில் இருந்த பொருட்கள் எல்லாம் அதிர்ந்தன கட்டிலே உடைந்து விட அப்போதும் அவளை விட்டு விலகவேயில்லை முதல் ஆட்டம் முடிய பெண்ணவள் வாடிய மலரானாள் அவளின் சோர்வை பார்த்த அகோரனுக்கு அவள் இரக்கம் வந்ததோ மீண்டும் ஆடையை சுற்றி பார்க்க அது தானகவே வந்து அவள் உடலில் ஒட்டிக் கொண்டது மீண்டும் அவளை பிரிய மனம் இல்லாமல் அவளின் இதழை கவ்வி முத்தமிட்டவன் அவளின் பின்னெழிலை பிடித்து கசக்கினான் ஏக்கத்துடன் அவளை பார்க்க அவள் இப்போதும் சோர்ந்து தான் இருந்தாள் “என் அழகு பொம்மை என்னோட இத்தனை வருச பசிக்கு இந்த ஒத்த ராத்திரி பத்தாது டி” என்றவனின் கண்களை பார்த்தாள் பெண்ணவள் அவன் கண்கள் நீல நிறத்தில் இருந்தது உண்மையில் அவன் கண்களின் நிறம் நீலம் தான் அவளை பார்த்து அவன் தாபத்தில் தவிக்கும் போது மட்டும் நெருப்பின் நிறத்தில் மாறியது அதை பெண்ணவளும் உணர்ந்தாள்.

 

மீண்டும் அவளை மனமே இன்றி பேருந்தில் சென்றுவிட்டான் காரணம் அவர்கள் கூடல் இரவில் மட்டுமே நிகழ வேண்டும் என்பது அவர்களின் மரபு ராட்சச இனம் இரவில் மட்டுமே உறவு கொள்வார்கள் காரணம்

“ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை வரும் ரத்த சந்திரன் முழுமையாக உதிக்கும் ஏழு இரவுகளில், பூமிக்கும் பாதாள உலகத்துக்கும் இடையிலிருந்த மறைதிரை பலவீனமாகும் அந்த நேரத்தில் மட்டுமே ராட்சச இனத்தின் உயிர்சக்தி முழு வலிமை பெறும்

அனுராதா நட்சத்திரத்தில் பிறந்த கன்னிப்பெண்ணின் உயிர்சக்தியும், ரத்த சந்திரனின் சக்தியும் ஒன்றாக இணையும் அந்த குறிப்பிட்ட இரவில்தான் புதிய வாரிசை உருவாக்க முடியும்.

 

சூரியன் உதித்தவுடன் அந்த சக்தி முழுவதும் மறைந்துவிடும் அதனால் ராட்சச இனத்தவர்கள் அந்த யோக காலத்தில் இரவு நேரத்தில் மட்டுமே கூட முடியும் அந்த ஏழு இரவுகள் முடிந்துவிட்டால், மீண்டும் ஆயிரம் ஆண்டுகள் காத்திருக்க வேண்டிய கட்டாயம்.

 

ராட்சச இனத்தின் உடலில் ஓடும் ‘அக்னி ரத்தம்’ நிலவொளியில் மட்டுமே முழுமையாக விழித்தெழும் பகல் நேர சூரிய ஒளி அந்த சக்தியை அடக்கிவிடும் அதனால் பகலில் அவர்கள் சாதாரண மனிதர்களைப் போல இருப்பார்கள் இரவில்தான் அவர்களின் உண்மையான சக்தி வெளிப்படும்.

 

மறுநாள் காலை பொழுது விடிய அனைவரும் காலை மூனார் வந்து சேர்ந்தனர் பேருந்து ஒரு ஹோட்டல் விடுதியின் வாசலில் நிற்க அனைவரும் இறங்கினர் அவந்திகாவின் தோழி சுபா வந்து அவளை எழுப்பினாள் 

“அவந்திகா எழுத்துரு டி நாம தங்க போற ஹோட்டல் வந்துட்டோம்” என்று அவள் எழுப்ப அடித்து பிடித்து கொண்டு எழுந்தாள் பெண்ணவள்.

 

அவந்திகா கண்ணை திறக்க அவளின் கண்கள் இரண்டும் பயங்கரமாக எரிந்தது ‘எல்லாமே கனவா’ என்று நினைத்தவள் எழுந்து கொள்ள முயல அவளால் முடியவில்லை உடல் அடித்து போட்டதை போல வலித்தது எப்படியோ பேருந்து கம்பியை பிடித்து எழுந்தவள் நடக்க ஆரம்பிக்க அவளின் கால்களை சேர்த்து கூட வைக்க முடியவில்லை தட்டுத்தடுமாறி நடந்து வந்தவள் அறையில் சென்று படுக்கையில் விழுந்தாள்.